Реката истекуваше кон меѓуножјето на студените облакордери, не како валкана вода, туку како чист катран. Се потпиравме така со Кали на оградата од мостот и гледавме напред во катранот, размислувајќи на глас за рибите заглавени во него, обични комарци во килибар. Некаде од кај џамиите се тепаше некоја пустинска мелодија, топла и заканувачка истовремено, означувајќи го абењето на времето, уште некој саат потрошен засекогаш. Кали посака виолина и тапани да пливаат вдолж мелодијата и полека од нечие радио плесна басот на пешадиската симфонија. Бев среќен и тажен. Среќен затоа што знаев дека нема да умрам сам, тажен затоа што Кали не беше Зеа.

Лево-десно [1]

лево-десно

лево-десно

лево-десно

лево-десно

лево-десно

лево-десно

лево-десно!

Ако си зашеметен,

не се грижи.

Сега ја имаш животната перспектива-

на еден шизофреничар.

Градска улица. Густ сообраќај и гужва. Температурата е 35°С. Прав се лепи врз мојата пот. Случајно погледнувам кон планините. Останало едно бело парче со снег. Помислувам, колку би сакал, сега да сум таму и веќе сум на пат.

јас и ти,

некои други луѓе се затворени во градот

барем се убедливи додека не глумат

доволно глупави, доволно паметни

без компромиси за трачерската смеа

нахрани ме…

бели автопати до црвенилото на ужасот

твојата кожа со боја на коњак

додека влегувам полека

претпазлив и сам во сликата за тебе

нахрани ме…

ги знам сите твои обични изговори

начинот на кој гласно молчиш

потполно сигурен во твоите зборови

треба само да ти верувам и ќе помине

како сонце после дожд

нахрани ме…

потрага по зборовите на јазикот

кој одамна е исчезнат

јас и ти,

потрага по нови бои кои го голтаат

секој дел од нас

нешто како милување, нешто како гордост

нахрани ме…

мојата наивност го определува ритамот

на твоето срцебиење

твоите мисли ми го заебуваат мозокот

и крвта останува да ѕвони со денови

нахрани ме…

гладни зеници ја преминуваат

линијата на разумот

против себеси, против сите

грди зборови како нож

повторно во огнот

нахрани ме…

би сакал слободно да трчам

низ отворите на твојата градина, непречен од никого

а сосема свесен за твоето присуство,

би сакал да пијам од изворите на твојата злобна фонтана

колку да ги удавам своите стравови, колку да се исчистам

од валканостите на векот, повторно да се родам

просветлен, разбуден, заситен

нахрани ме…  

Искреноста моја е темпераментна и жива, низ борба,

без мудрост,

таа трага по мирот.

Да бидам вредна,

а во тоа доследна,

не е доволно, без радост.

Сепак има искра, импулс и крик

дека ќе го преведам зборот ‘earnest’

на мајчиниот јазик.

тоа што расте во градината

под мојата соба,

во која често не можам

да си ја најдам

капата за сонце

па престанувам да ја барам,

во која скоро секогаш на масата,

стои расфрлан куп хартии

и еден стар фотоапарат

кој татко ми го позајми

од неговиот брат,

кој, пак, го чуваше на таванот

од куќата веќе подолго време,

- удри силно во прозорецот

и ме разбуди во пет наутро

Летавме низ Франција со госпоѓа Паштета и нејзината говедо од ќерка кога турбуленциите ни дадоа до знаење дека журката допрво почнуваше. Ќелавиот човек пред мене веднаш почна да се моли на некој негов англиски бог иако бев сигурен дека порано тој се молел и да си ја задржи косата, ама ете, ништо. Јас, од друга страна, му се молев на богот за производство на авиони, затоа што, си викам, тој сигурно има само една и единствена намена, па поголеми се шансите да ме ислуша, нели, не како шалтер во МВР, по 18 намени кај што и пола е премногу.

“Некој би можел да ви каже дека сте посветени на работата,

но набрзо ќе почне да се сомнева во вашето ментално здравје.”

до каде може да отиде твојата фантазија,

Во врска со моето ментално здравје?

Чучавац ги гл`та прашкасти остатци

заедно сас згужвану фолију.

Испосечуеш си га език здробувајќи

га цевче од пенкало.

Одиш и заплашуеш, и пцуеш

“зашто е лето, и зашто овија не пуштав паре”.

Знаеш дека неколко од посетиоци у

место куде што волонтираш

(а си на платан списак, за паре бољи

од плату на много људи!) се спремав да

га осетив прелет од надвожњак до автопут.

“Добар грас има овија д`нови, а ја

немам ќорав денар. Дај едну пе`ес-седмицу.”

Немаш куде да се обратиш, а пред две године

б`ш си убаво седеше дома и се плашеше

“да искочу – ќе налету на стари

лепотани, ќе се навлечу на пиздарие”.

Ама досада е тежак товар за носење.

Живиш у блок суседан на најбољи хорс, и одиш пешки.

Што ако те знаев, ништо не ти можев?

Зголемуе се број на аптеке, расне број на невладини месие.

Што успевав да направив?

Да ги поефтинив лекови, да направив организировке.

Посетиоци у центри си ги препродавав терапие за да земев `праву ствар`.

Осим што се врти кеш, и зголемуе се свест за

постојање на заболени, што друго постизамо?

Бега се од еН-Те-Ше по сокачиња,

и знаеш дека ќе те смождив, затој

што прави фаце у `нарко блок` што

продавав слоганистички на тротоарче

пред куќу, имав недодирљиви `грбови`.

И кој мој број да ти га даду за помоќ,

к`д ч`к и ја не можу да те симпатишу,

затој што си супротан на самога себе?

Прв муабет ти е

“какви дојдева од свирипичино, брат,

ја мислеше ми у град смо имале лоши

случаеви – овија су хардкор, брат, од

лепак преко грас до хорс дошле за

месец и пол! У прву годину средњу, еј!”.

Друг се прелива у

“Ми, као што знаеш, првпут га осетисмо

слаткаст мирис у другу. Т`г и аптеке ни

бева само за аналгин и ханзапласти.

Знаеш, наредно лето к`д дојдева први трипчиња...`

Финишираш сас

“Оу-оу! Молиле смо да не` пушти. Толко е добро.

Цртан филм! Гледам се и гледам га и завидују му

пошто он е цел так`в смешан и мислу си дека он

још боље си проваѓа, а после тој он ми кажуе дека

исто мислија за мене. Не можесмо да останемо у

затворено, па запуцамо по шуму. Ни ти знам колко

време прошло, нити ништо. Такви пеќурке, човек,

никад више нема да се најдев.”.

Треба да им се помогне.

Треба да се дадев паре и поддршка.

Ама треба и да се уздржуев помагачи

од фантастично-контра-превентивни муабети.

Људи знаев дека е лошо, ама к`д ќе чуев за

`добар одлеп`, `кој филм, леле` и

“добро е и знаеш дека ќе е још боље, и ќе трае пола д`н”,

некако и сакав сами да си осетив.

Не свак е зрел, предумислен и одговоран

за да се сноси сас искуство, да се справи сас последице.

Нека не патимо од предрасуде, ама ај да

ги осудимо бар онија кои декларативно

(лош, лош збор, ама друг не ми текнуе)

се борив против бележење, да не ми промовирав

нарко-амбициозност и “не знаеш што пропушташ”.

Нека и они сами, као дел од свое лечење,

се уздржуев од такви разговори, или бар

нека ги ст`рпав у негативан контекст – чисто

као поштовање за оној што су се нафатиле да

га правив и да бидев б`ш борци!

Дизам песницу против било какво заробување

на човечки дух (а, у ов`ј случај и тело)!

Овој е моја почаст за онија што се трудив и

мој гнев спрема онија кои можев још повише!

            Откако Петре ја испрати дома, влезе во лифтот и си рече колку добра вечер, во огледалото, во неговата насмевка, на неговите заби, виде црна лушпа од сончоглед.